Üç kadın çeÅŸme başında toplanmış konuÅŸuyorlardı.Az ötede ihtiyarın biri oturmuÅŸ, kadınların çocuklarını methetmelerini dinliyordu.
Kadınlardan biri: -Benim oÄŸlum öyle marifetlidir ki, hiç kimse bu konuda onunla boy ölçüÅŸemez…Tam bir cambazdır o! Ä°p üzerinde bir yürüse de görseniz.

Salyangozları bilir misiniz? Onlar da tıpkı kaplumbağalar gibi evlerini sırtlarında taşır. Bir zamanlar evini sırtında taşımaktan haşlanmayan sevimli bir salyangoz yaşarmış.

Eski zamanlarda, insanlar ilim öÄŸrenmek için çok çalışırlar, her türlü güçlüklere katlanırlardı. Küçük yaÅŸlarında köylerinden, ailelerinden ilim öÄŸrenmek için ayrılırlar, yıllarca onlardan uzaklarda zor ÅŸartlar altında yaÅŸarlardı.
Seyyid Abdulkadir’in de küçük yaÅŸta içine öÄŸrenme arzusu düÅŸmüÅŸ, bunun çarelerini aramaya baÅŸlamıştı. Sonunda dayanamadı, annesine gelerek;

Var idi, yok idi. Yeryüzünde bir keçi ile bir koyun var idi. Ä°kisi, aç oldukları için kırda dolaşıp yayılmaya çıktılar. Bir kurda rastladılar. Korkup, durdular. Kurt:
- Koyun kardeÅŸ seni yiyeceÄŸim, dedi.
Bunun üzerine koyun kurda:

Kırlardaki çiçeklerin arasında küçük kınalı kuzu hoplaya zıplaya oynuyordu. Beyaz tüyleri pırıl pırıl; iki gözünün çevresinde siyah siyah beneklerle ÅŸirin mi ÅŸirin küçük bir kuzu.

Bundan yüzyıllar önce deniz aşırı, çok güzel bir ülke varmış.Tabi her masalda olduğu gibi bu masalda da o ülkenin bir kralı ve tabii ki bir de prensesi varmış. Prenses dünyalar güzeli bir kızmış.

Bir varmış, bir yokmuş. Bol bol süt içenlerin kentinde bir sütçüyle eşeği yaşarmış. Sütçü, çıkarını iyi bilen, çalışkan,gayretli ve kurnaz bir adammış. Sabahları gün ağarmadan uyanır, gider eşeğini uyandırır, neşeli türkülerle onu hazırlarmış :

Gürültücü çocuğu hiç kimse sevmezdi. Çünkü o kadar gürültü yapardı ki yer yerinden oynardı. Hele yürürken çıkardığı sesler dayanılacak gibi değildi.

Gece yirmi saniye sürüyordu, NYAK da yirmi saniye. Yirmi saniye boyunca, kara bulutlara bürünmüş gökyüzü, büyümekte olan altın sarısı Ay’ın, ele gelmeyen bir ayla ile vurgulanmış ayçası, sonra, ne kadar çok bakılırsa,

Karagöz ile Hacivat, yanlarına İbiş’i de alıp, Uludağ’a domuz avına çıkarlar. Önceleri ellerde ok ve yay, kaşlar çatılmış, bakışlar keskin ormanda domuz ararken, sonraları yorgunlukla birlikte ok yaydan, kaş kaştan, bakışlar keskinlikten sıyrılır.