Hikâye yazarı. Gönen’de doÄŸdu. Harp Okulu’nu bitirdi. Anadolu ve Rumeli’de subay olarak çalıştı (1903-1910). As­kerlikten ayrılıp Ä°stanbul’a yerleÅŸti. Balkan Savaşı çıkınca tekrar orduya döndü. Yanya kuÅŸatmasında esir düÅŸtü. 1913′te askerlikten yeniden ayrıldı. KabataÅŸ Lisesi’nde ölünceye kadar dersler verdi. Ä°stanbul’da öldü. Zincirlikuyu Mezarlığı’na gömüldü.

Üç kadın çeÅŸme başında toplanmış konuÅŸuyorlardı.Az ötede ihtiyarın biri oturmuÅŸ, kadınların çocuklarını methetmelerini dinliyordu.
Kadınlardan biri: -Benim oÄŸlum öyle marifetlidir ki, hiç kimse bu konuda onunla boy ölçüÅŸemez…Tam bir cambazdır o! Ä°p üzerinde bir yürüse de görseniz.

Eski zamanlarda, insanlar ilim öÄŸrenmek için çok çalışırlar, her türlü güçlüklere katlanırlardı. Küçük yaÅŸlarında köylerinden, ailelerinden ilim öÄŸrenmek için ayrılırlar, yıllarca onlardan uzaklarda zor ÅŸartlar altında yaÅŸarlardı.
Seyyid Abdulkadir’in de küçük yaÅŸta içine öÄŸrenme arzusu düÅŸmüÅŸ, bunun çarelerini aramaya baÅŸlamıştı. Sonunda dayanamadı, annesine gelerek;

Var idi, yok idi. Yeryüzünde bir keçi ile bir koyun var idi. Ä°kisi, aç oldukları için kırda dolaşıp yayılmaya çıktılar. Bir kurda rastladılar. Korkup, durdular. Kurt:
- Koyun kardeÅŸ seni yiyeceÄŸim, dedi.
Bunun üzerine koyun kurda: