Susma…
Durma…
Hadi…!
Bırak kendini devrik cümlelerime…
Åžaha kaldır tüm kelimelerimi…

"Hepimiz biraz günahkar,
Hepimiz biraz yalnızız
Bundan deÄŸil midir,
Kendimizi en kalabalık gördüÄŸümüz anlarda,
Üstümüze giydirdiÄŸimiz yalnızlıklarımız"

Ve iÅŸte yine;
Yepyeni bir gün doÄŸuyor uzaklardan biyerlerden
DoÄŸan her yeni gün yepyeni umutlara gebe derler
Öyleyse;

Elimde resimlerimiz,
Aklimda cikmayan anilarimiz,
Uzerimde kokun,
Gözümün önünde tek sen

Dışarıdaki yalancı güneÅŸ aldatmasın seni,
Benim gerçek güneÅŸim, sendin.

Dilimde sabah keyfiyle yeni bir umut türküsü
Kar yaÄŸmış daÄŸlara, bozulmamış ütüsü
Rahvan atlar gibi ırgalanan gökyüzü

Susuyorum bugünlerde… Sustukça susuyorum.
KonuÅŸmasın istiyorum yüreÄŸim… Haykırmasın hissettiklerini… Dökmesin içindekileri… Ä°çin için aÄŸlıyor ama sesi çıkmıyor yüreÄŸimin… Usul usul acılarının denizinde boÄŸuluyor sessizce…

Canım Çok Sıkılıyor Canımın Ä°çi
Uzağında Olmak Varya Beni Kahretti
Ne Olurdu Seninle Birlikte

Yeniden tozunu aldım yıllar sonra bu eskimiÅŸ hatıralarımın. Kaç yıl oldu anımsayamıyorum ama kokunu bırakmışsın geriye bu ÅŸehrin her bir köÅŸesine, gülüÅŸünü, sesini..

ÅŸiirlerimi içime çekerken
dumanlı düÅŸlerim dokunaksız
umut ıslak bırakır yanaklarını
saçları okÅŸanan bir öksüzlük uyur yaralarımda