Üç kadın çeÅŸme başında toplanmış konuÅŸuyorlardı.Az ötede ihtiyarın biri oturmuÅŸ, kadınların çocuklarını methetmelerini dinliyordu.
Kadınlardan biri: -Benim oÄŸlum öyle marifetlidir ki, hiç kimse bu konuda onunla boy ölçüÅŸemez…Tam bir cambazdır o! Ä°p üzerinde bir yürüse de görseniz.
DiÄŸer kadın heyecanla atılarak: -Benim oÄŸlumun sesini bilseniz, dedi.Tıpkı bir bülbül gibi ÅŸakır.Yeryüzünde hiç kimsenin böyle bir sesi yoktur.Allah vergisi bu…
Üçüncü kadın susup duruyordu.DiÄŸerleri sordular: -Sen çocuÄŸunu niye övmüyorsun? Nesi var ki? -ÇocuÄŸumun çok üstün bir tarafı yok ki…Ne diye durup dururken öveyim onu.
Kadınlar kovalarını doldurup yola koyuldular.Ä°htiyar adam da peÅŸleri sıra yürümeye baÅŸladı.Kadınlar ağır kovaları taşımakta güçlük çektikleri için ara sıra duruyor ve dinleniyorlardı.Sırtları aÄŸrı içindeydi. Bu sırada çocukları onları karşılamaya çıktı.
Birinci çocuk hemen elleri üzerinde havaya kalkmış, çeÅŸitli marifetler gösteriyordu.Kadınlar gözleri hayretten büyümüÅŸ haykırdılar:
Aman ne kabiliyetli çocuk!.. Ä°kinci çocuk altın gibi bir sesle öyle güzel ÅŸarkılar söyledi ki, kadınlar gözleri yaÅŸlarla dolu hayranlıkla dinlediler onu… Üçüncü çocuk koÅŸarak geldi, annesinin elinden kovayı aldı ve eve kadar taşıdı.
Kadınlar ihtiyara dönüp: -Bizim çocuklarımız hakkında ne diyorsun, dediler. Ä°htiyar ÅŸaÅŸkınlıkla: -Çocuklarınız mı? Dedi. Onları bilmem. Yalnız biri vardı, annesinin elinden kovayı alıp eve taşıdı.
Onu çok beÄŸendim…